Historische achtergrond en evolutie van tuinafsluitingen

Gewijzigd op 25/04/2013 door Daan Slingers

Het afsluiten van onze tuin is een erfenis die we meekregen van onze voorouders. De tuinafsluitingen lagen aan de grondslag van wat wij nu als tuin beschouwen. De geschiedenis van de tuinafsluiting begon dus al bij de eerste tuinen.
Plaatsing Draad
Het woord tuin is afgeleid van het Duitse Zaun.
© Betafence
Het begrip ‘tuin’ dankt immers zijn naam aan de verwijzing die onze voorouders gaven aan de omheining of afrastering rond hun verblijfplaats. Die afrastering was nodig om zich te beschermen tegen wilde dieren en om hun gewassen veilig te kunnen kweken zonder dat ze werden vernield of opgegeten. In het Oud-Engels wordt deze afrastering ‘town’ genoemd, in het Duits ‘Zaun’. Vandaar dat we nu in onze contreien over de tuin praten.

De tuinafscheiding evolueerde overal op een andere manier. In Engeland werden het de befaamde stone walls in het landschap, hier bij ons werd het een vlechtwerk uit natuurlijke paaltjes of zelfs een gracht. De natuurlijke tuinafsluiting was dus in het begin erg populair.

Evolutie tuinafsluitingen

In de 21ste eeuw geven we voor de afscheiding van de zijgrenzen de voorkeur aan een groenblijvende omheining voor de tuin.

Toch is er nu ook nog een evolutie. Enkele jaren geleden zag je veel houten schermen. Het tuinhout was gemakkelijk te plaatsen en bieden snel de gewenste privacy. Nu verdwijnen ze meer en meer naar het achterplan ten voordele van de meer duurzamere, betonnen varianten.

Een andere populaire oplossing voor de zijgrenzen is de gevlochten draad met groenbeplanting – heel vaak klimop.

Ook andere materialen voor een tuinafsluiting zoals betonnen panelen en schanskorven deden hun intrede. Net zoals de tuinpoorten en het automatisch tuinhek